Náttúran og þjóðtrúin

Sýning í Boganum 17. september - 31. október 2004

Sigurður Einarsson sýnir olíumálverk. Náttúran og þjóðtrúin eru honum hugleikin myndefni og birtast í myndum hans í heillandi litrófi og fantasíu.

Sigurður hóf að mála um sjötugt þegar hann komst á eftirlaun. Tveimur árum síðar eða 1984 hélt hann sína fyrstu einkasýningu. Að eigin sögn var það honum kappsmál að sýna fram á hve mikilvægt það er fyrir eldra fólk að leggjast ekki í dróma á þessum aldri. Að hætta að vinna á meðan heilsan er enn í lagi og beina orkunni í nýjan og skapandi farveg.

Áhuginn á myndlistinni kviknaði þegar abstrakt-málverkið kom fram á sjónarsviðið. Þá fór Sigurður að sækja myndlistarsýningar bæði í heimabæ sínum, Selfossi, sem og í Reykjavík og þar hefur hann eflaust safnað ýmsu í sarpinn.

Sigurður Einarsson er fæddur á Gljúfri í Ölfusi 21. september 1918, fimmti í röðinni af 13 systkinum. Sigurður vann jafnt til sjós og lands, þó lengst af í Mjólkurbúi Flóamanna, eða í 25 ár og þá tíðast við vélgæslu. Sigurður giftist árið 1940 Sigríði Bjarnadóttur frá Hólabrekku á Mýrum í Hornafirði og eignuðust þau hjón 11 börn sem öll eru á lífi og starfa í ýmsum stéttum atvinnulífsins.

Sigurður hélt upp á áttræðisafmælið sitt með afmælisýningu sem opnuð var í Listasafninu á Selfossi 1998. Í sýningarskránni segir Hildur Hákonardóttir m.a.:

Sigurður fyllir flokk alþýðumálara. Eins og þeir, hefur sína sýn og henni verður ekki breytt með reglum, réttum mælingum eða fjarvíddarskyni. Hann fer sínar eigin leiðir. Myndir hans eru glaðar. Ekki síst þegar margar eru saman komnar. (...) Þó hefur hann lært ýmislegt af nútímalistamönnum og segist hafa gengið rækilega í sarp hjá Gunnari Erni, nú búsettum að Kambi í Rangárvallasýslu. Sigurður er einlægur í myndlist sinni og fyllir ekki þann flokk ólærðra málara sem álíta það list en ekki handbragð að yfirfæra landslag af ljósmynd í olíu á striga. Markmið Sigurðar er að tjá hug sinn og sýn. Hvort skortur á þjálfuðum og öguðum vinnubrögðum standi honum fyrir þrifum eða hvort vinnuaðferðir hans tjái einmitt það sem hann vill tjá er svo fyrir listfræðinga að meta.