Efnið og andinn

Sýning í Boganum 5. nóvember 2004  - 16. janúar 2005

Guðríður B. Helgadóttir sýnir myndir sem eru saumaðar með einföldu Árórugarni og örfínum þræði af sundurröktu silkigarni gjarnan stráð yfir, sem gefur oft léttari blæ. Aðferð: Óbleijað léreft er strengt á blindramma. Fáeinir hæðarpunktar og stærðarhlutföll dregin þar á til hliðsjónar og síðan hafist handa með nál og þræði í stað pensils og lita. Svo tekur sköpunargleðin við og mótar framhaldið. Saumurinn kallast listsaumur eða "kunststop" upp á dönsku.

Guðríði er margt til lista lagt en auk þess að sauma hefur hún fengist við skriftir. Á sýningunni fáum við að kynnast hvoru tveggja því við hverja mynd hefur Guðríður samið ljóð eða vísu sem gefa myndunum nýja vídd.

Guðríður er fædd árið 1921. Hún stundaði nám við Kvennaskólann á Blönduósi veturinn 1942-1943. Guðríður hélt síðan til Reykjavíkur, lærði klæðskerasaum við Iðnskólann og útskrifaðist þaðan 1946. Hún vann síðan við kjólasaum, afgreiðslu, húsmóðurstörf og fleira næstu árin. Árið 1961 fluttist hún norður að Austurhlíð ásamt seinni eiginmanni sínum, Friðriki Brynjólfssyni. Þau eiga fjögur börn saman, en tvö átti hún áður með fyrri manni sínum. Guðríður hefur alla tíð látið til sín taka í félagsmálum. Hún hefur skrifað blaðagreinar um margvísleg málefni sem henni eru hugleikin og má þar nefna stjórnmál, sögu lands og þjóðar, náttúruvernd, skógrækt o.fl.
Þegar sonur þeirra tók við búskapnum 1988, héldu hjónin eftir nokkrum hekturum lands til eignar og skógræktar. Það er nú fullnýtt og farinn að sjást þar áberandi árangur uppvaxandi trjágróðurs. Þarna byggðu þau sér heils árs hús 1992 og una glöð við sitt.

Guðríður hefur fengist við fjölbreytt störf, bæði í sveit og borg en listinni hefur hún sinnt í hjáverkum í gegnum tíðina. Aðallega nú síðustu árin, þegar bústörf og barnauppeldi kröfðust ekki lengur mest af hennar orku.
 
Guðríður hefur aldrei selt myndirnar sínar en tekur gjarnan upp nál og þráð þegar líður að stórafmæli eða öðrum merkisviðburði í ættinni. Þær eru því allflestar í eigu ættingja og hver mynd því sérstaklega tengd viðtakandanum. Sérstök ljóð,  staðir eða önnur kennileiti sem minna með einhverjum hætti á þann sem gjöfina á að fá glæða andagift listamannsins. Húsdýrin eru bóndakonunni líka hugleikin og sitja stundum fyrir hjá henni! Landslagsmyndirnar eiga sér oft fyrirmynd annað hvort á ljósmynd eða sem landslag út um gluggann en einnig má finna fantasíur þar sem dulúðin nær yfirhöndinni í óræðu landslagi.

Um verk sín segir listakonan: „Myndirnar eiga það flestar sammerkt að eiga rót sína í sterkum tengslum við móður jörð og gjöfult föðurland. Sem verður þá þeirra leiðarhnoða í dómhörðum heimi hagvaxtar og peningjahyggju. Og þannig hefur íslenska þjóðin ræktað með sér sköpunargleðina, menninguna og listaþrána, öld fram af öld, með handverki og hugsmíðum alþýðunnar í dagsins önn.

Þetta er önnur einkasýning Guðríðar en hún sýndi fyrst í Man á Skólavörðustíg árið 2002.